b2ap3_thumbnail_news.png

Η υστέρηση της Ελλάδος διευρύνθηκε κατά την περίοδο που οι προηγμένες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και οι αναδυόμενες οικονομικές δυνάμεις επιτάχυναν τους ρυθμούς ανάπτυξής τους.

Καίριο πρόβλημα ήταν ότι η ελληνική οικονομία έμεινε προσκολλημένη σε ένα αντιαναπτυξιακό και αντιπαραγωγικό μοντέλο, ζώντας στις αυταρέσκειες και μονομέρειες του παρελθόντος. Αναμφισβήτητο γεγονός είναι ότι δεν αξιοποίησε τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα. Το κυριότερο, δεν αντιμετώπισε την ένταξή της στην Ευρωζώνη ως ευκαιρία για τον εκσυγχρονισμό της, μη υλοποιώντας όλες τις επιβεβλημένες και ζωτικής σημασίας διαρθρωτικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, είναι ο αγροτικός τομέας. Στην πραγματικότητα κινείται με τον αυτόματο πιλότο της κοινής αγροτικής πολιτικής (ΚΑΠ). Στηρίζεται στις επιδοτήσεις και στις παραδοσιακές καλλιέργειες, στερούμενος αναπτυξιακής στρατηγικής.

Η αγροτική μας πολιτική δεν έχει στόχους. Ούτε εδράζεται σε συγκεκριμένο σχέδιο, που θα της επέτρεπε να ανταποκριθεί στους κανόνες της παγκόσμιας προσφοράς και ζήτησης. ‘Έτσι είναι φυσικό ο αγροτοδιατροφικός τομέας να βρίσκεται σε δυσαρμονία με τις προτεραιότητες του διεθνούς και ευρωπαϊκού περιβάλλοντος.



Περισσότερα ΕΔΩ